براى « يسمّى » و كلمهء « الدّال عليه » صفت براى « الدّليل » بوده و كلمه « الدّليل » مفعول دوّم « يسمّى » و كلمه « الاجتهادى » صفت براى « الدّليل » مىباشد . ان يكون : ضمير در « يكون » مثل قبلى به حكم شرعى برمىگردد . بما انّه مجهول حكمه الواقعيّ : ضمير در « انّه » و « حكمه » به « الشّيء » برمىگردد . على احد الاقوال : يعنى حرمت و عدم حرمت نگاه به زن اجنبى و وجوب و عدم وجوب اقامه در نماز . يشكّ فى الحكم الواقعيّ الاوّلىّ المختلف فيه : ضمير در « يشكّ » به فقيه و در « فيه » به حكم واقعى اوّلى برمىگردد . الّا يبقى : كلمه « الّا » مركب از « ان لا » بوده و ضمير در « يبقى » به فقيه برمىگردد . لا بد له : ضمير در « له » به فقيه برمىگردد . و يسمّى مثل هذا الحكم الثانوىّ الخ : تركيب اين عبارت همانند قبلى است . او الاصل العملىّ : عطف بر « الدّليل الفقاهتى » مىباشد . منها : ضمير در « منها » به مباحث اصول برگشته و كلمه « من » براى تبعيض بوده يعنى بعضى از مباحث اصول . ما يتكفّل للبحث عمّا تقع نتيجته الخ : ضمير در « يتكفّل » به ماء موصوله به معناى « مباحثى » و ضمير در « نتيجته » به ماء موصوله در « عمّا » كه به معناى « قواعدى » بوده برمىگردد . و منها ما يقع الخ : كلمه « منها » و ضمير در آن مثل سابق بوده و ضمير در « يقع » به ماء موصوله كه به معناى « قواعدى » بوده برگشته و اين عبارت عطف بر عبارت « منها ما